منشور دبیرستان پسرانه اعتماد
ایجاد محیط مبتنی بر روابط سالم و دوطرفه بین دبیران، کادر آموزشی - انضباطی و تربیتی با دانش آموزان و اولیا محترم
احترام متقابل بین اولیا و دانش آموزان و ارزش نهادن به پیشنهادات منطقی و معقول آنان
از بین بردن دغدغه خاطر اولیا از نظر امور آموزشی و اخلاقی
ایجاد زمینه برای شکوفایی استعدادهای دانش آموزان
ایجاد محیطی تربیتی و مناسب جهت رشد و بالندگی
زبان رسمی هر کشور یکی از مهمترین داراییهای مردم آن کشور است و نگهداری و پاسداشت آن جزو وظایف اصلی همه مردم به حساب میآید. زبان فارسی هم که جزو ده زبان برتر دنیاست جایگاه ویژهای در زندگی و تاریخ ما ایرانیها دارد. اگرچه در طول تاریخ بارها زبان فارسی مورد هجوم بیگانگان واقع شد و خیلیها سعی در نابودی و فراموشی آن داشتند؛ اما به لطف ادیبان برجستهای همچون ابوالقاسم فردوسی، امروز همه ما به زبان فارسی افتخار میکنیم. زبان فارسی بیش از 2500 سال قدمت دارد و زبان رسمی کشورهای ایران، افغانستان و تاجیکستان به شمار میرود. به پاس خدمات با ارزش فردوسی به زبان و ادبیات فارسی، روز 25 اردیبهشت مصادف با 14 ماه می میلادی را به نام روز بزرگداشت فردوسی نامگذاری کردهاند.
حکیم ابوالقاسم منصور بن حسن فردوسی طوسی ملقب به حکیم فردوسی در اول بهمن ماه سال 319 شمسی در روستای پاژ از توابع شهرستان طوس در نزدیکی مشهد به دنیا آمد. فردوسی در خانوادهای نسبتا ثروتمند به زاده شد و پدرش دهقان و یکی از زمینداران بزرگ مشهد بود. البته آن طور که خود او و در اشعار گفته به تدریج ثروت پدری را از دست داده و در اواخر عمرش با فقر و نداری روزگار خود را میگذرانده است. در مورد فردوسی و شیوه زندگی و فعالیتهای او اطلاعات کمی موجود است و حتی در همین موارد اندک هم شک و تردیدهای زیادی وجود دارد. فردوسی در سال 348 شمسی ازدواج و در سال 349 اولین فرزندش به دنیا آمد. پسر فردوسی در سن 37 سالگی و زمانی که فردوسی 67 ساله بود درگذشت که گلایههای فردوسی از مرگ زودهنگام پسرش و دعا برای آمرزش او در اشعار این شاعر بزرگ آمدهاست. به این ترتیب از فردوسی فقط یک دختر به جا ماند.
مگر بهره برگیرم از پند خویش براندیشم از مرگ فرزند خویش
مرا بود نوبت، برفت آن جوان ز دردش منم چون تنی بیروان
دوران کودکی و جوانی زندگی فردوسی همزمان با حکومت سامانیان در ایران بود. شاهان سامانی علاقه فراوانی به فرهنگ و ادب فارسی داشتند و از دوستداران زبان فارسی به شمار میآمدند. به همین دلیل زمینه برای ظهور شاعران و ادیبان برجستهای همچون ابوالقاسم فردوسی فراهم شد. نوشتههای مختلفی را به فردوسی نسبت دادهاند که بیشترشان به اشتباه و یا بدون منبع معتبر هستند. شاهنامه تنها اثری است که از بین 5942 اثر منسوب به فردوسی، قطعا سروده فردوسی است. به جز شاهنامه، مثنوی یوسف و زلیخا معروفترین اثری است که به فردوسی نسبت داده میشود. البته هیچ منبع دقیقی از اینکه این اثر متعلق به فردوسی باشد وجود ندارد و تنها در پیشگفتار شاهنامه بایسنقری به این مورد اشاره شدهاست. البته مجتبی مینوی در سال 1355 این مثنوی را به شخص دیگری به نام شمسی نسبت داد. شعر فردوسی سبک خاص خود را دارد و به همین دلیل اشعار بسیاری که به این شاعر نسبت داده میشوند اکثرشان به دلیل عدم همخوانی با سبک شعر فردوسی، نمیتوانند سروده او باشند.
تاکنون اشعار بسیاری شامل چندین قطعه، غزل، قصیده، رباعی و چهارپاره به فردوسی نسبت داده شدهاست که در تمام آنها شک و تردیدهای زیادی وجود دارد. محققان زیادی به تحقیق در مورد آثار بهجا مانده از فردوسی پرداختند که تاکنون احتمال سرودن تنها یک غزل، دو قطعه و دو رباعی توسط فردوسی زیاد است. البته در این موارد هم شک و شبههایی مطرح هست و هنوز به قطعیت نمیتوان این سرودهها را به فردوسی نسبت داد. سروده دیگری که به فردوسی نسبت داده میشود "هجونامه" است. این سروده به گفته نظامی عروضی صد بیت داشته اما اکنون تنها شش بیت از آن باقی ماندهاست. این هجونامه را فردوسی به دلیل نادیده گرفته شدن شاهنامه توسط سلطان محمود غزنوی، در نکوهش این پادشاه سروده است. البته برخی از محققان اعتقاد دارند که این سروده نقصهای ادبی فراوانی دارد و غیرممکن است که توسط فردوسی سروده شدهباشد. با این حال برخی هم اعتقاد دارند که این اشعار متعلق به فردوسی است.
بدون شک حکیم ابوالقاسم فردوسی بزرگترین حماسهسرای ایران و یکی از برترین حماسهسراهای دنیاست. بزرگترین و معروفترین اثر این شاعر نامدار ایرانی شاهنامه است که شهرت جهانی دارد و جزو برترین حماسههای دنیا محسوب میشود. فردوسی، شاهنامه را بارها مورد بازنویسی قرار داد و بخشیهایی از آن را تغییر داد اما آنچه که اکنون بهجا مانده نشان میدهد که این اثر بینظیر حدود 60 هزار بیت دارد و یکی از بزرگترین و برجستهترین حماسههای تاریخ جهان به شمار میرود. براساس سرودههای خود فردوسی، او گردآوری شاهنامه را از سن سی سالگیاش و در سال 367 قمری آغاز کرده و پس از 30 سال رنج و مشقت توانست این اثر گرانبها را تقدیم ایرانیان کند. اما برخی از پژوهشگران معتقدند که فردوسی سرودن برخی از داستانهای شاهنامه را از دوران نوجوانی و جوانی آغاز کردهاست. سرانجام ویرایش نخست شاهنامه در سال 384 قمری به پایان رسید و کار ویرایش دوم نیز در 25 اسفند سال 400 و در هفتاد و یک سالگی فردوسی تمام شد.
موضوع این شاهکار ادبی جهان افسانهها و تاریخ ایران از ابتدا تا حمله اعراب به ایران در قرن هفتم میلادی است. شاهنامه از سه بخش اسطوره، پهلوانی و تاریخی تشکیل شده و داستانهای آن در زمان چهار دوره پادشاهی پیشدادیان، کیانیان، اشکانیان و ساسانیان رخ میدهد. شاهنامه فردوسی ارزش بسیار زیادی در ادب و زبان فارسی دارد و به نوعی ناجی زبان فارسی به شمار میرود. فردوسی در زمانی که زبان عربی در حال فراگیری در ایران بود و زبان فارسی در معرض خطر نابودی قرار داشت، با سرودن این حماسه بی بدیل و جهانی توانست زبان فارسی را زنده و پابرجا نگهدارد. فردوسی در اواخر عمر خود و درحالی که در فقر و بیپولی به سر میبرد نگارش جدیدی از شاهنامه را که دارای اشعاری در مدح و ستایش پادشاه آن زمان یعنی محمود غزنوی بود به این پادشاه پیشکش کرد که به دلیل بدگویی اطرافیان شاه و باورهای مذهبی فردوسی، مورد توجه قرار نگرفت.
شاهنامه فردوسی تاکنون به چندین زبان زنده دنیا ترجمه و توانسته نظر تمام مردم دنیا را به خود جلب کند. گوته شاعر بزرگ و پرآوازه آلمانی در "دیوان غربی-شرقی" خود یک فصل کامل را به فردوسی و شاهنامه او اختصاص داده و اثر جاودانه فردوسی را شاهکاری بیهمتا در شعر حماسی دانستهاست. ویکتور هوگو از معروفترین شاعران جهان هم علاقه خاصی به اثر فردوسی داشته و در دیوان "شرقیها" به ستایش و مدح این شاعر بزرگ پرداختهاست. آلفونس دولامارتین شاعر و نویسنده بزرگ و معروف فرانسوی هم در سال 1835 در مجله مدنیت به داستان رستم اشاره کردهاست. برای اولینبار در سال 601 شمسی، بنداری اصفهانی شاهنامه را به زبان عربی ترجمه کرد و پس از آن نیز این اثر حماسی و زیبا به زبانهای مختلف ترجمه شد و در دسترس سایر مردم جهان قرار گرفت. ترجمه فرانسوی شاهنامه هم توسط ژول مل انجام شد که جزو نسخههای پرطرفدار این اثر است.
نسخههای دستنویس زیادی از شاهنامه وجود دارد که برخی از آنها مربوط به دستنوشتهها و پیشنویسهای شاهنامه و برخی هم از شاهنامه اصلی هستند. تاکنون بیش از 600 نسخه دستنویس و قدیمی از شاهنامه یافت شدهاست که از معروفترین آنها میتوان به نسخه فلورانس اشاره کرد که در کتابخانه ملی فلورانس ایتالیا نگهداری میشود و قدیمیترین نسخه دستنویس شاهنامه به شمار میرود. همچنین نسخههای دستنویس و قدیمی دیگری از شاهنامه در موزه بریتانیا، موزه ملی قاهره، فرهنگستان علوم شوروی و آستان قدس رضوی وجود دارد.
در مورد تاریخ فوت فردوسی شک و تردیدهای زیادی وجود دارد. در آثار تالیف شده تا چهار قرن بعد از زمان حیات فردوسی، اطلاعاتی از زمان مرگ این شاعر بزرگ وجود ندارد. اولین اشاره به تاریخ فوت فردوسی در مقدمه شاهنامه بایسنقری آورده شده و زمان درگذشت فردوسی سال 416 قمری ذکر شدهاست. امروزه خیلی از محققان بیپایه بودن موارد ذکر شده در شاهنامه بایسنقری را اثبات کردهاند و آن را منبع درستی نمیدانند. برخی از منابع هم سال 411 قمری را سال درگذشت فردوسی اعلام کردهاند. با اینحال در بین منابعی که در آنها سال وفات فردوسی ذکر شدهاست، سالهای 416 و 411 بیشتر مورد قبول واقع شدهاند.
براساس روایات ذکر شده، به دلیل شیعه بودن فردوسی از دفن آن در گورستان مسلمانان جلوگیری شد و به ناچار او را در باغ شخصیاش در طوس دفن کردند. مقبره فردوسی بارها تخریب شد اما عاشقان و مریدان این شاعر بزرگ، دوباره آرامگاه این حماسهسرای پرآوازه را از نو ساختند تا همچنان نام و یاد این ادیب هنرمند در ذهن مردم ایران باقی بماند. آخرین بازسازی انجام شده در آرامگاه فردوسی به سال 1347 برمیگردد که بنای آرامگاه به دلیل نشست زمین تخریب شد تا دوباره بازسازی شود. همچنان پس از گذشت هزار سال از زمان حیات فردوسی، هر ساله هزاران نفر به آرامگاه این شاعر بزرگ و معروف میروند و نشان میدهند که مردم ایران همواره قدردان زحمات و خدمات این ادیب برجسته به زبان فارسی هستند. آرامگاه فردوسی یکی از جذابترین جاهای دیدنی مشهد و طوس است.
آن چیست که چهار پا است ولی قادر به راه رفتن نیست ؟
آنکه خود را به امور کوچک سرگرم میکند چه بسا که توانایی کارهای بزرگ را ندارد. (لاروشفوکو)
